تبلیغات
" شور ِ شیرین " به سر هر که فتد کوه کن است...

           " شور ِ شیرین " به سر هر که فتد کوه کن است...
                                       ذلت بر ما شد حرام ماییم و شور مدام ماییم و راه اسلام همچون شهیدان... 
قالب وبلاگ
نظر سنجی
از کجا با این وبلاگ آشنایی دارید؟وچقدر سر می زنید؟











حمایت می کنیمــ...
 

جهت دریافت برنامه های رادیو افسران کلیک کنید

مدافعان حرم


بسم الله

سلام

واقعا باید از این ترسید که از روزه فقط برای ما کسالت و گشنگی و تشنگی و اذیت شدن تو ذهنمون باشه!!

خیلی هم وحشتناکه ... چون این جوری هم تو دنیا بیخود خودمونو اذیت کردیم ... هم آخرتمون تکلیفش معلوم نیست...

اینه که باید فهمید خدای رحیم؛ هرگز کاری نمی کنه که هدفش فقط اذیت کردن بنده هاش باشه...

خیلی از خودم حرف در نمیارم ... بقیه حرف رو از زبان عالمی بخونید که به نوعی منجی شیعیان لبنان بوده و همسنگر امام خمینی.

فقط اگر اولش رو خوندید تا تهش برید ؛ که خوندن دغدغه های یک عالم ارزششو داره.

نگرانی امام موسی صدر از روزه داری ما و توصیه هایش

امام موسی صدر در آستانه ماه مبارک رمضان در تاریخ ۲۱ اکتبر ۱۹۷۱ (مطابق ۲۹ مهر ۱۳۵۰) پیامی را در استقبال از این ماه ایراد کرده است. متن این پیام به شرح زیر است:

»
مؤمنان؛

دگر بار، رمضان مبارک فرا رسیده است؛ با شب‏های الهام بخش، روزهای آموزنده و فضای آکنده از شمیم خاطرات و عبرت هایش که مایه جدیت و نظم است.

دگر بار، روزه می‏گیریم، شب زنده‏ داری می‏ کنیم، شعایر را دو چندان می کنیم و سرانجام عید را با شادمانی و خشنودی جشن می گیریم و پس از آن به زندگی عادی باز می گردیم. بدین سان سال‏ ها تکرار و بر حجم خاطرات افزوده می شود.

اما بیم آن می‏ رود که روزه به عادتی بی‏ روح و شعایر آن به سنت‏ هایی سرگرم کننده بدل و ماه رمضان از همه معانی اصیلی اش تهی شده باشد. با نگاهی سریع در می‏ یابیم که این مشکل، یعنی مشکل و مسئله روزه و رمضان، مسئله همه عبادات و همه مناسبت‏ هاست. این آفت به همه عبادات و ایام، راه یافته و اماکن مقدس و شعایر دینی و همه آموزه‏ های آسمانی را در برگرفته است.

آیا نقش راهبری دین در هدایت آدمی به آخر رسیده است؟

بقیه در ادامه مطلب...

و به آیین‏ ها و خاطرات و تجمل بدل شده است؟ یا اینکه اساساً آموزه‏ های دینی برای تخدیر آدمی آمده‏ اند و از آنجا که سختی ها فرا گیرند این آموزه‏ ها نیز همه زندگی آدمی را فرا گرفته‏ اند. آیا اکنون که آدمی بر بسیاری از مشکلات و سختی‏ هایش چیره گشته، باید از نقش دین بکاهیم؟

مؤمنان؛

بهتر است پیش از آنکه دیگران از ما بپرسند، ما خود این پرسش دشوار را از خود بکنیم. اما حقیقت این است که این پرسش و پاسخ ها پیشتر مطرح شده‏ اند، اما ما آنها را نادیده گرفتیم، بر آنها چشم پوشیدیم و از سخن گفتن درباره آنها روی برتافتیم، تا با واقعیت دلهره‏ آور و تلخ روبه رو نشویم.

ای مؤمنان؛

آیا در روزه‏ هامان آثار روزه را می‏ بینیم؟ و در نمازمان عروج آن را؟ آیا در "فطر" و "قربان" معانی این اعیاد و کارکردشان را حس می کنیم؟ آیا شعایر در ما فعل و انفعال و اماکن مقدس در ما اثر دارند؟

آیا در مسجدالاقصی و کلیسای قیامت آن معانی را که بالقوه برای امتمان روشن بود، یافته ایم؟.

این ها تجارب تلخ و دردآور ما در متن واقعیت تلخ و درد آور ماست. پس بار دگر با نگاهی واقع بینانه، همه جانبه و با شجاعت و بینش آموزه های دینمان را ارزیابی کنیم، شاید راهی نو بپیماییم و در آن ها زندگی بدمیم و از هستی خود به دین و آموزه‏ های والایش ببخشیم تا جایگاه رفیع و فراگیر خود را باز یابد. بگذاریم دین ابعاد وجودی ما را فراتر ببرد و کثرتمان را وحدت بخشد و تشتتمان را به همدلی بدل کند.

ای مؤمنان؛

هرگاه اندیشه دینی و آموزه هایش در همه ابعاد زندگیمان؛ در خانه، در بازار، در دفتر کار، و در عرصه های حیات ما حضور داشته باشد، هرگاه حصارها را از احساس دینی در بند در عبادتگا‏ه ها، برداریم و بگذاریم این احساس به کلیت حیاتمان راه یابد، به زندگیمان پا نهد، تا اختیار ما به دست او باشد و اثر گذارد و هدایت کند، هرگاه به او فرصت دهیم و نخواهیم که با منزوی کردن او از نقشش بکاهیم و او را از میان ببریم، تنها در این صورت است که آثار این گنج گرانمایه را در زندگی و در ساختن تمدن خود می بینیم.

مؤمنان؛

روزه ماه رمضان و دیگر عبادات و شعایر دینی تنها فعالیتی جسمانی نیستند، بلکه حرکاتی سرچشمه گرفته از عقل و دل اند که به قالب حس در می آیند و با آن در می‏ آمیزند، از همین رو هرگاه به دور از دخالت عقل و دل انجام گیرند، اعمالی خشک، کم رنگ و تقلیدگونه اند که ما را به خود مشغول می کنند، ولی تأثیری نمی گذارند.

بر ماست تا در این تجربه تازه و این ماه مبارک و در روزه‏ اش، عقل و دل را در کنار جسم فعال کنیم. باید تفکر و تأمل کنیم، باید عشق بورزیم و حساس باشیم. باید این عشق و آن تأمل را در متن روزه خود جاری سازیم.

پیامبر فرمودند: «تفکر ساعه خیر من عباده سبعین سنه» یک ساعت تفکر، برتر از هفتاد سال عبادت است.» امام صادق نیز فرموده‏ اند: «هل الدین الا الحب؟»آیا دین جز محبت است؟» این چنین روزه زنده ای، سپر آتش است و یکی از ارکان اسلام، مهمانی خداوند است و تکریم انسان. قدر انسان است و قدر او. فقط در این صورت است که رمضان شرایط و فضایی را فراهم میکند که در آن انسان گرامی ساخته می شود، انسانی که فاتح مکه است و پیروز بدر و سازنده تاریخ. این چنین رمضانی ماه الفت و همدردی با دیگران و فصل فراموشی کینه‏ ها و اتحاد صفوف است. ماه وحدت کلمه و وحدت دل‏ها و ماه رستاخیز دوباره امت است.

این گونه روزه داری ماه رمضان نخستین گام در ساختن امت و تاریخ است، تمرینی برای جهاد و آمادگی برای نبرد است، آغاز بازگشت به سوی خداست، به سوی سرزمین مقدس خدا، به سوی قدس. این وعده حق خداوند است و خداوند از وعده‏ اش تخلف نمی‏ کند.

خداوند می‏ فرماید:«ولینصرن اللَّه من ینصره ان اللَّه لقوی عزیز الذین ان مکنا هم فی الارض أقاموا الصلوة و آتو الزکاة وامروا بالمعروف ونهوا عن المنکر و للَّه عاقبة الامور»*   (سوره حج آیات 40 و 41)

*و قطعاً خدا به کسی که (دین) او را یاری می کند، یاری می دهد، چرا که خدا سخت نیرومند شکست ناپذیر است. ( ۴۰ ) همان کسانی که چون در زمین به آنان توانایی دهیم، نماز برپا می دارند و زکات می دهند و به کارهای پسندیده وامی دارند، و از کارهای ناپسند باز می دارند، و فرجام همه کارها از آنِ خداست.

منبع: مسیرة الامام السید موسی الصدر، ج ۱۱، ص ۲۷۷-۲۷۹، مؤلف: امام موسی صدر، مترجم: مهدی فرخیان/ موسسه فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر

پ.ن: از این به بعد فونت رسمی وبلاگ همین است! والسلام...




طبقه بندی: کلام راسخون، مناسبت های با ارزش، اخلاقی،
برچسب ها: امام موسی صدر، نگرانی، ماه رمضان، روزه،
[ یکشنبه 22 تیر 1393 ] [ 10:03 ق.ظ ] [ نصیر ]
.: Weblog Themes By Salehon.ir :.
درباره وبلاگ


خوبی تعلق به جایی یا کسی ندارد! یا به عبارتی:مؤمن در هییییچ چارچوبی نمی گنجد

طراح قالب
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب